پرش به محتوای اصلی
قدسی مشهدی قدسی مشهدی

رباعیات

شمارهٔ ۶

بیهوده مشو برق گیاه فقرا

وز قهر مکَن چاه به راه فقرا

تو آتش خشم و فقرا خصم غضب

ای جمله غضب، حذر ز آه فقرا

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۸چون منصب عاشقی فلک داد مرا
  2. شمارهٔ ۹از بی‌هنری‌ست اینقدر داد مرا
  3. شمارهٔ ۱۰گردون که به دیده خار افکند مرا
  4. شمارهٔ ۱۱آن گل که ز نکهتش بشد هوش مرا
  5. شمارهٔ ۱۲طبعی که بود حریص مر عصیان را
  6. شمارهٔ ۱۳هرچند خرد جلوه دهد سامان را
  7. شمارهٔ ۱۴عالم که اله آفریده‌ست آن را
  8. شمارهٔ ۱۵از بدنامی چه باک بدنامان را؟
همه‌ی رباعیات ←

قدسی مشهدی درباره‌ی قدسی مشهدی

حاجی محمّدجان قدسی مشهدی یکی از شاعران و سخنوران ایرانی قرن یازدهم هجری قمری است. او در ابتدای زندگی از طریق بقالی زندگی می‌کرد اما پس از آنکه در شاعری مشهور شد به هندوستان رفت و وارد دربار شاه جهان شد. از قدسی مشهدی دیوانی بر جای مانده که در سال ۱۳۷۵ توسط انتشارات دانشگاه فردوسی مشهد به کوشش محمّد قهرمان به چاپ رسیده...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.