پرش به محتوای اصلی
قدسی مشهدی قدسی مشهدی

رباعیات

شمارهٔ ۲۰۷

بر فرّ هما، لبم تبسم دارد

اندیشه درین نکته مرا گم دارد

در سایه مرغی چه گریزم قدسی

کو چشم بر استخوان مردم دارد

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۲۰۹چون آب روان نیارمیدن دارد
  2. شمارهٔ ۲۱۰هر گوشه، خرابات تو مستی دارد
  3. شمارهٔ ۲۱۱در زشت و نکو، زمانه دستی دارد
  4. شمارهٔ ۲۱۲با جوهر ذات، هرکه یاری دارد
  5. شمارهٔ ۲۱۳گشت چمن از گل، که فراغی دارد
  6. شمارهٔ ۲۱۴عاقل به درش ز دل سراغی دارد
  7. شمارهٔ ۲۱۵هر ذره به مهرت دل گرمی دارد
  8. شمارهٔ ۲۱۶کو عشق که عُجب خودپرستی ببرد؟
همه‌ی رباعیات ←

قدسی مشهدی درباره‌ی قدسی مشهدی

حاجی محمّدجان قدسی مشهدی یکی از شاعران و سخنوران ایرانی قرن یازدهم هجری قمری است. او در ابتدای زندگی از طریق بقالی زندگی می‌کرد اما پس از آنکه در شاعری مشهور شد به هندوستان رفت و وارد دربار شاه جهان شد. از قدسی مشهدی دیوانی بر جای مانده که در سال ۱۳۷۵ توسط انتشارات دانشگاه فردوسی مشهد به کوشش محمّد قهرمان به چاپ رسیده...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.