پرش به محتوای اصلی
قدسی مشهدی قدسی مشهدی

رباعیات

شمارهٔ ۲۰۴

گر باد صبا پای ز جا بردارد

گمراهی ازین بادیه پا بردارد

هر نقش پی ناقه شود خورشیدی

گر دامن محملش صبا بردارد

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۲۰۶زین دجله که طوفان به سر پل دارد
  2. شمارهٔ ۲۰۷بر فرّ هما، لبم تبسم دارد
  3. شمارهٔ ۲۰۸دامان مرا اشک، پر انجم دارد
  4. شمارهٔ ۲۰۹چون آب روان نیارمیدن دارد
  5. شمارهٔ ۲۱۰هر گوشه، خرابات تو مستی دارد
  6. شمارهٔ ۲۱۱در زشت و نکو، زمانه دستی دارد
  7. شمارهٔ ۲۱۲با جوهر ذات، هرکه یاری دارد
  8. شمارهٔ ۲۱۳گشت چمن از گل، که فراغی دارد
همه‌ی رباعیات ←

قدسی مشهدی درباره‌ی قدسی مشهدی

حاجی محمّدجان قدسی مشهدی یکی از شاعران و سخنوران ایرانی قرن یازدهم هجری قمری است. او در ابتدای زندگی از طریق بقالی زندگی می‌کرد اما پس از آنکه در شاعری مشهور شد به هندوستان رفت و وارد دربار شاه جهان شد. از قدسی مشهدی دیوانی بر جای مانده که در سال ۱۳۷۵ توسط انتشارات دانشگاه فردوسی مشهد به کوشش محمّد قهرمان به چاپ رسیده...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.