پرش به محتوای اصلی
قدسی مشهدی قدسی مشهدی

رباعیات

شمارهٔ ۲۰۰

در وادی عشق، مرد می‌باید، مرد

زین لاشه‌سواران چه برآرد دل گرد

شوری و ز خویش رفتنی در کارست

این راه به پای عقل نتوان طی کرد

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۲۰۲آن کس که وطن به چرخ اعلا دارد
  2. شمارهٔ ۲۰۳آن را که فلک به دوستی بردارد
  3. شمارهٔ ۲۰۴گر باد صبا پای ز جا بردارد
  4. شمارهٔ ۲۰۵مه ساغر بی‌شراب بر کف دارد
  5. شمارهٔ ۲۰۶زین دجله که طوفان به سر پل دارد
  6. شمارهٔ ۲۰۷بر فرّ هما، لبم تبسم دارد
  7. شمارهٔ ۲۰۸دامان مرا اشک، پر انجم دارد
  8. شمارهٔ ۲۰۹چون آب روان نیارمیدن دارد
همه‌ی رباعیات ←

قدسی مشهدی درباره‌ی قدسی مشهدی

حاجی محمّدجان قدسی مشهدی یکی از شاعران و سخنوران ایرانی قرن یازدهم هجری قمری است. او در ابتدای زندگی از طریق بقالی زندگی می‌کرد اما پس از آنکه در شاعری مشهور شد به هندوستان رفت و وارد دربار شاه جهان شد. از قدسی مشهدی دیوانی بر جای مانده که در سال ۱۳۷۵ توسط انتشارات دانشگاه فردوسی مشهد به کوشش محمّد قهرمان به چاپ رسیده...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.