پرش به محتوای اصلی
قدسی مشهدی قدسی مشهدی

رباعیات

شمارهٔ ۱۷

کی قدر شود بلند هر کوته را؟

در خور نبود شهی، گدای شه را

خورشیدی عشق گو مجو ماه دگر

آخر نه بس است ماه‌بودن مه را؟

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۹بردیم به چرخ آه شررناکی را
  2. شمارهٔ ۲۰بگذار چو آه، آسمان‌پویی را
  3. شمارهٔ ۲۱در حضرت دوست انس جان را چه بقا
  4. شمارهٔ ۲۲هرگز نکشد مد طمع، خامه ما
  5. شمارهٔ ۲۳عاقل ز سراب، در گمان دریا
  6. شمارهٔ ۲۴عالِم که به جاهلش سوال است و جواب
  7. شمارهٔ ۲۵زین گونه که رشک داردم در تب و تاب
  8. شمارهٔ ۲۶بی پیر، مرید کی شود مست و خراب؟
همه‌ی رباعیات ←

قدسی مشهدی درباره‌ی قدسی مشهدی

حاجی محمّدجان قدسی مشهدی یکی از شاعران و سخنوران ایرانی قرن یازدهم هجری قمری است. او در ابتدای زندگی از طریق بقالی زندگی می‌کرد اما پس از آنکه در شاعری مشهور شد به هندوستان رفت و وارد دربار شاه جهان شد. از قدسی مشهدی دیوانی بر جای مانده که در سال ۱۳۷۵ توسط انتشارات دانشگاه فردوسی مشهد به کوشش محمّد قهرمان به چاپ رسیده...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.