پرش به محتوای اصلی
فروغی بسطامی فروغی بسطامی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۸

زلفین سیه که در بناگوش تواند

سر بر سر هم نهاده بر دوش تواند

سایند سر از ادب به پایت شب و روز

آری دو سیاه حلقه در گوش تواند

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۱۰یک عمر شهان تربیت عیش کنند
  2. رباعی شمارهٔ ۱۱آشفته سخن چو زلف جانان خوش تر
  3. رباعی شمارهٔ ۱۲تا دل به هوای وصل جانان دادم
  4. رباعی شمارهٔ ۱۳گاهی هوس بادهٔ رنگین دارم
  5. رباعی شمارهٔ ۱۴بگذار که خویش را به زاری بکشم
  6. رباعی شمارهٔ ۱۵تا دست ارادت به تو داده‌ست دلم
  7. رباعی شمارهٔ ۱۶بگذار که تا می خورم و مست شوم
  8. رباعی شمارهٔ ۱۷تو مردمکِ چشمِ منِ مهجوری
همه‌ی رباعیات ←

فروغی بسطامی درباره‌ی فروغی بسطامی

میرزا عباس فروغی بسطامی غزلسرای بزرگ دوران قاجار در سال ۱۲۱۳ هجری قمری در کربلا زاده شد. بعد از فوت پدر به ایران آمد و نزد عموی خود دوستعلیخان به مازندران رفت. او ابتدا «مسکین» تخلص می‌کرد ولی پس از ورود به دستگاه شجاع‌السلطنه، تخلص خود را به نام فروغ‌الدوله از فرزندان او به «فروغی» تغییر داد. در غزلسرایی شیوهٔ سعدی را...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.