پرش به محتوای اصلی
فروغی بسطامی فروغی بسطامی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۲

دوشینه فتادم به رهش مست و خراب

از نشئهٔ عشق او، نه از بادهٔ ناب

دانست که عاشقم، ولی می‌پرسید:

این کیست؟ کجایی‌ست؟ چرا خورده شراب؟

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۴فرموده خدا بزرگی آیین من است
  2. رباعی شمارهٔ ۵این دل که به شهر عشق سرگشتهٔ تست
  3. رباعی شمارهٔ ۶آمد مه شوال و مه روزه گذشت
  4. رباعی شمارهٔ ۷تا دل به برم هوای دل‌بر دارد
  5. رباعی شمارهٔ ۸زلفین سیه که در بناگوش تواند
  6. رباعی شمارهٔ ۹از هر دو جهان مرا مقید کردند
  7. رباعی شمارهٔ ۱۰یک عمر شهان تربیت عیش کنند
  8. رباعی شمارهٔ ۱۱آشفته سخن چو زلف جانان خوش تر
همه‌ی رباعیات ←

فروغی بسطامی درباره‌ی فروغی بسطامی

میرزا عباس فروغی بسطامی غزلسرای بزرگ دوران قاجار در سال ۱۲۱۳ هجری قمری در کربلا زاده شد. بعد از فوت پدر به ایران آمد و نزد عموی خود دوستعلیخان به مازندران رفت. او ابتدا «مسکین» تخلص می‌کرد ولی پس از ورود به دستگاه شجاع‌السلطنه، تخلص خود را به نام فروغ‌الدوله از فرزندان او به «فروغی» تغییر داد. در غزلسرایی شیوهٔ سعدی را...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.