شمارهٔ ۲۰

ادامه‌ی رباعیات

1. شمارهٔ ۲۲دل بست به خود تارِ تعلّق ز نخست
2. شمارهٔ ۲۳هر کس که تعلّقش به هستی بیش است
3. شمارهٔ ۲۴فیّاض کجایی که مرا حال خوشست
4. شمارهٔ ۲۵آهم ز دل زبانه فرسود نشست
5. شمارهٔ ۲۶حسرت غم دیرینه دوا نتوانست
6. شمارهٔ ۲۷دور افکندن نشانة خواستن است
7. شمارهٔ ۲۸عشق است میی که ساقیش عرفانست
8. شمارهٔ ۲۹بگذر ز ره و رسم، سعادت اینست