فتحعلی‌شاه
شمارهٔ ۱۷
قامت موزون تو قد صنوبر شکست
خندهٔ شیرین تو قیمت شکّر شکست
ماه قصب‌پوش من طرفه کله برنداشت
زلف سمن‌سای او غالیهٔ تر شکست
طره پرچین او بوی ز سنبل ببرد
کاکل مشکین او رونق عنبر شکست
از می ساقی مست بوته نمودم بسی
باز از آن لب مرا توبهٔ دیگر شکست
چون به غضب برنشست آن شه خوبان به تخت
افسر خاقان گرفت بر سر قیصر شکست
چاک نگردد چه سان سینه که آن ترک‌چشم
از مژه در وی بسی دشنه و خنجر شکست
ساقی بی‌رحم چون دور به خاقان رسید
هم می پیمانه ریخت هم خم و ساغر شکست