پرش به محتوای اصلی
فتحعلی‌شاه فتحعلی‌شاه

غزلیات

شمارهٔ ۱۲۹

مرا ننگ است در هجران تو از جان شیرینم

شب مرگ است آن روزی که بی‌وصل تو بنشینم

دم مرگ است و می‌خواهم که آیی بر سرم یک دم

حیات جاودان یابم اگر آیی به بالینم

من از دستت نمی‌نالم تو ای بی‌داد گر یارب

چه گویی گر ببینی روز محشر خشم خونینم

حرامم باد بی‌روی تو یک دم در جهان شادی

بساط خوش‌دلی چیدم به هجران تو برچینم

ز صید انداختن خاقان نیاساید تماشا کن

به عزم صید هر دم می‌کند پروا ز شاهینم

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۳۱دین و دل خود ز کف در ره تو داده‌ام
  2. شمارهٔ ۱۳۲پادشاها بر درت شوق گدایی کرده‌ام
  3. شمارهٔ ۱۳۳در بزم تو پروانه‌صفت سوخته بودم
  4. شمارهٔ ۱۳۴باده کامروز دست صنمی می‌نوشم
  5. شمارهٔ ۱۳۵شد پریشان چو زلف جانانم
  6. شمارهٔ ۱۳۶بر یاد آن سرو روان چون رو سوی گلشن کنم
  7. شمارهٔ ۱۳۷کاش من در راه تو چون خار دامن می‌شدم
  8. شمارهٔ ۱۳۸من پای بست قامت زیبنده‌اش شدم
همه‌ی غزلیات ←

فتحعلی‌شاه درباره‌ی فتحعلی‌شاه

فتحعلی‌شاه قاجار (۶ جمادی الاول ۱۱۸۶ ه‍.ق – ۱۹ جمادی‌الثانی ۱۲۵۰ ه‍.ق) دومین شاه ایران قاجاری بود که از ۱۷۹۷ تا ۱۸۳۴ میلادی حکومت کرد. فتحعلی‌شاه شیفته شعر و ادب بود و خود نیز با تخلص «خاقان» شعر می‌سرود. او از چهره‌های تأثیرگذار جنبش احیای ادب فارسی، موسوم به «بازگشت ادبی»، بود و شاعران و نویسندگان را از هر سو در درب...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.