فصیحی هروی
شمارهٔ ۱۷ - هجویه
خواجه را از زبان بنده بگو
زر امید خویش مس نکند
خویش را آدمی بنشمارد
هرزه انکار عقل و حس نکند
خون ناموس خود نگه دارد
تیغ هجو مرا نجس نکند
فصیحی هروی
ادامه‌ی قطعات
- شمارهٔ ۱۹ - ماده تاریخ وفات شیخ حبیب‌اللههزار حیف که شیخ زمان حبیب‌الله
- شمارهٔ ۲۰ - مدح حسین‌خان شاملودی در بهار صبح درون آمد از درم
- شمارهٔ ۲۱ - در ستایش طبع شانی تکلوصبا به کوی دل آشفتگان عشق گذر
- شمارهٔ ۲۲ - گلایهای زبده دودمان دولت
- شمارهٔ ۲۳ - ماده تاریخمرحبا ای مهین نشیمن قدس
- شمارهٔ ۲۴ - در مذمت کوفتهدی کوفته نام طعمه‌ای ساخت
- شمارهٔ ۲۵ - ماده تاریخ بنای مسجدمنت ایزد را که مصر از جامعی زینت گرفت
- شمارهٔ ۲۶ - حسب حالای نقش کف پای تو پیرایه امید
درباره‌ی فصیحی هروی
میرزا فصیح‌الدین فصیحی هروی فرزند ابوالمکارم (زادهٔ بخارا احتمالاً در سال ۹۸۷ قمری، درگذشتهٔ سال ۱۰۴۹ قمری در هرات) شاعری که از بزرگان سادات هرات بود و نسبش به خواجه عبدالله انصاری می‌رسد. پس از چیرگی عبیدالله خان ازبک بر هرات در ۹۹۷ق، ابوالمکارم با خانواده‌اش به هرات بازگشت و همانجا ساکن شد و در همان زمان، فصیح‌الدین...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.