پرش به محتوای اصلی
امیرعلیشیر نوایی امیرعلیشیر نوایی

غزلیات

شمارهٔ ۳ - تتبع خواجه حافظ

رُموز العشق کانت مشکلا بالکاس حللها

که آن یاقوت محلولت نماید حل مشکل‌ها

سوی دیر مغان بخرام تا بینی دوصد محفل

سراسر ز آفتاب می فروزان شمع محفل‌ها

دل و می هردو روشن شد نمی‌دانم که تاب می

زد آتش‌ها به دل یا تاب می شد ز آتش دل‌ها

به مقصد گرچه ره دورست اگر آتش رسد از عشق

چون برق‌آسا توان کردن به گامی قطع منزل‌ها

من و بی‌حاصلی کاز علم و زهدم آنچه حاصل شد

یکایک در سر معشوق و می شد جمله حاصل‌ها

بود چون ابر سیر ناقه لیلی که در وادی

فغان از چاک دل مجنون کشد نی زنگ محمل‌ها

چو در دشت فنا منزل کنی یک روز ای فانی

ز من آن جانفزا اطلال را فابجدو قتلها

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۵گر اول آتش عشق آسان نمود ما را
  2. شمارهٔ ۶غیر خوناب نیابند به جان و دل ما
  3. شمارهٔ ۷مه من در شبستان چونکه نو شد جام می شب‌ها
  4. شمارهٔ ۸به کشف حال دوران نیست جام جم هوس ما را
  5. شمارهٔ ۹گل رویت که ظاهر گشته رنگ یاسمین او را
  6. شمارهٔ ۱۰ - تتبع خواجه حافظگر آن ترک خطایی نوش سازد جام صهبا را
  7. شمارهٔ ۱۱ - تتبع امیر خسرو در طور خواجه حافظکی به چشم آرم لباس و مسند شاهانه را
  8. شمارهٔ ۱۲ - تتبع مخدومی جامیاز تغار می چنان نوشم شراب ناب را
همه‌ی غزلیات ←

امیرعلیشیر نوایی درباره‌ی امیرعلیشیر نوایی

میرنظام‌الدین علی‌شیر نوایی (زادهٔ ۸۴۴ ه‍.ق در هرات - درگذشتهٔ ۹۰۶ ه‍.ق) شاعر، دانشمند و سیاستمدار برجسته روزگار فرمانروایی تیموریان و معاصر سلطان حسین بایقرا (۸۴۴ – ۹۱۱ ه‍.ق) بوده است. او مردی نیکوصفت و دانشمند و شاعر بوده اشعار بسیاری به دو زبان فارسی و جغتایی دارد؛ به همین جهت مشهور به «ذواللسانین» بود. تخلص او در...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.