پرش به محتوای اصلی
امیرعلیشیر نوایی امیرعلیشیر نوایی

غزلیات

شمارهٔ ۸

به کشف حال دوران نیست جام جم هوس ما را

همان جامی که ساقی عکس رو افکند بس ما را

ز شیخ هیچ کس چون جانب دیر مغان رفتم

کنون در خانقه دیگر نه بینی هیچ کس ما را

نشسته فارغ البالیم در دور تغار می

به راندن دور نتوان کرد زانجا چون مگس ما را

به فریاد خمار افتاده پیر دیر بدحالم

تو خواهی بود یا خود مغبچه فریادرس ما را

غریو کوس شاه از خواب مستی در نمی آرد

چه بیداری دهد ای کاروان بانگ جرس ما را

گدایی التماس ما بود یک جرعه می در سر

نخواهد بود لعل تاج شاهی ملتمس ما را

ازان رندان شمر ما را که در رندی و شبگردی

چو مستان از عسس بگریزد ار بیند عسس ما را

چو فانی غرق می گشتیم لیکن عاقبت یابند

حریفان بر کنار افکنده زین دریا چو خس ما را

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۰ - تتبع خواجه حافظگر آن ترک خطایی نوش سازد جام صهبا را
  2. شمارهٔ ۱۱ - تتبع امیر خسرو در طور خواجه حافظکی به چشم آرم لباس و مسند شاهانه را
  3. شمارهٔ ۱۲ - تتبع مخدومی جامیاز تغار می چنان نوشم شراب ناب را
  4. شمارهٔ ۱۳ - تتبع مخدومی نوراسوزی‌ام ، تا برفروزی رویِ آتشناک را
  5. شمارهٔ ۱۴ - تتبع حضرت مخدومیای از بهار حسن تو بر چهره‌ام گلزارها
  6. شمارهٔ ۱۵ - تتبع مخدومیبی‌روی تو شد تیره از اشک مرا شب‌ها
  7. شمارهٔ ۱۶ - تتبع مخدومی جامیمنکه دارم از مژه بر دیده چندین خار را
  8. شمارهٔ ۱۷ - تتبع مخدومیز ابر تیره برقی جست طرف کوهساران را
همه‌ی غزلیات ←

امیرعلیشیر نوایی درباره‌ی امیرعلیشیر نوایی

میرنظام‌الدین علی‌شیر نوایی (زادهٔ ۸۴۴ ه‍.ق در هرات - درگذشتهٔ ۹۰۶ ه‍.ق) شاعر، دانشمند و سیاستمدار برجسته روزگار فرمانروایی تیموریان و معاصر سلطان حسین بایقرا (۸۴۴ – ۹۱۱ ه‍.ق) بوده است. او مردی نیکوصفت و دانشمند و شاعر بوده اشعار بسیاری به دو زبان فارسی و جغتایی دارد؛ به همین جهت مشهور به «ذواللسانین» بود. تخلص او در...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.