پرش به محتوای اصلی
امیرعلیشیر نوایی امیرعلیشیر نوایی

غزلیات

شمارهٔ ۱۵۹ - تتبع خواجه

طریق شیوه رندی کسی بجا آورد

که روی دل سوی میخانه فنا آورد

نداشت نور صفا شام هجر ما آن مه

ز چهره نور رسانید و می صفا آورد

حیات بخش دلم شو چو آهویی ای عمر

دمی مرو که ترا این طرف خدا آورد

بلای عشق مرا بر سر آمد از ره چشم

ندید روز خوش ار بر سرم بلا آورد

درون میکده در بزمگاه رندان ریخت

ز سیر کوی مغان هر چه این گدا آورد

قضا نشد متغیر خوش آنکه داد رضا

بهر چه بر سر برگشته اش قضا آورد

نگوید آنکه سوی فانی آمد آن مه لیک

به خود رقیب سیه روی را کجا آورد

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۶۱ - در طور شیخدو زلف کان مه نامهربان به تاب افکند
  2. شمارهٔ ۱۶۲ - تتبع حضرت شیخچشمم چو بر آن روی چو رشک قمر افتاد
  3. شمارهٔ ۱۶۳ - تتبع خواجههوای می به سر هر که چون حباب رود
  4. شمارهٔ ۱۶۴ - تتبع خواجهگدای دیر ز شاه زمان چه غم دارد
  5. شمارهٔ ۱۶۵ - تتبع خواجهعلی الصباح مغان قفل دیر باز کنید
  6. شمارهٔ ۱۶۶ - تتبع خواجهرندان که میل باده به دیر فنا کنند
  7. شمارهٔ ۱۶۷ - در طور مخدومیاز غم یک شب که در هجرش دلم زاری کشید
  8. شمارهٔ ۱۶۸ - مخترعساقی ما که به گردش می گلفام افکند
همه‌ی غزلیات ←

امیرعلیشیر نوایی درباره‌ی امیرعلیشیر نوایی

میرنظام‌الدین علی‌شیر نوایی (زادهٔ ۸۴۴ ه‍.ق در هرات - درگذشتهٔ ۹۰۶ ه‍.ق) شاعر، دانشمند و سیاستمدار برجسته روزگار فرمانروایی تیموریان و معاصر سلطان حسین بایقرا (۸۴۴ – ۹۱۱ ه‍.ق) بوده است. او مردی نیکوصفت و دانشمند و شاعر بوده اشعار بسیاری به دو زبان فارسی و جغتایی دارد؛ به همین جهت مشهور به «ذواللسانین» بود. تخلص او در...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.