پرش به محتوای اصلی
امیرعلیشیر نوایی امیرعلیشیر نوایی

غزلیات

شمارهٔ ۱۶۴ - تتبع خواجه

گدای دیر ز شاه زمان چه غم دارد

که از سفال خرابات جام جم دارد

منش به تهمت رندی جزا دهم بر عکس

به زهدم آنکه درین دیر متهم دارد

ردای سرخ ز می بر سر عصا بندم

گدا که غرقه به می شد چنین علم دارد

نظر به کعبه مقصود باشدم از دیر

چرا که روزنه ای جانب حرم دارد

بیا به میکده و غمگساری از می بین

اگر دلت ز جفای زمانه غم دارد

نشانی از دهنش یابد آنکه چون فانی

هوای نیستی اندر ره عدم دارد

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۶۶ - تتبع خواجهرندان که میل باده به دیر فنا کنند
  2. شمارهٔ ۱۶۷ - در طور مخدومیاز غم یک شب که در هجرش دلم زاری کشید
  3. شمارهٔ ۱۶۸ - مخترعساقی ما که به گردش می گلفام افکند
  4. شمارهٔ ۱۶۹ - تتبع میر در طور خواجهخوش آن رندی که بهر باده در دیر مغان افتد
  5. شمارهٔ ۱۷۰ - تتبع میر در طور خواجهچه عکس ساقی خورشیدوش در ساغرم افتد
  6. شمارهٔ ۱۷۱ - در طور شیخکس نخل ناز چون قدت ای سیمبر ندید
  7. شمارهٔ ۱۷۲ - مخترعجان بخشد ار ساقی می گلرنگ در جام افکند
  8. شمارهٔ ۱۷۳ - در طور میرمه آتش پرستم آتش اندر جان غمکش زد
همه‌ی غزلیات ←

امیرعلیشیر نوایی درباره‌ی امیرعلیشیر نوایی

میرنظام‌الدین علی‌شیر نوایی (زادهٔ ۸۴۴ ه‍.ق در هرات - درگذشتهٔ ۹۰۶ ه‍.ق) شاعر، دانشمند و سیاستمدار برجسته روزگار فرمانروایی تیموریان و معاصر سلطان حسین بایقرا (۸۴۴ – ۹۱۱ ه‍.ق) بوده است. او مردی نیکوصفت و دانشمند و شاعر بوده اشعار بسیاری به دو زبان فارسی و جغتایی دارد؛ به همین جهت مشهور به «ذواللسانین» بود. تخلص او در...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.