پرش به محتوای اصلی
امیرعلیشیر نوایی امیرعلیشیر نوایی

غزلیات

شمارهٔ ۱۰۴ - ایضا له

کافر عشقم و سودای بتان دین منست

خاک بتخانه شدن شیوه و آیین منست

اثر نعل سم رخش تو و پای سگت

در شب تیره هجران مه و پروین منست

چون ز میخانه برون آیم و هشیار شوم

چرخ از وسوسه عقل چو در کین منست

بلبل لال مگو فصل دی از فرقت گل

دور از روی تو مرغ دل غمگین منست

خسته عاشق دیوانه رسوایی قتل

این صفت‌ها که نمودی پی تعیین منست

سجده پیر مغان پیش بت و جام صبوح

در مقامات طریقت همه تلقین منست

رست فانی ز خود و رفت به صحرای فنا

اینکه می‌بینمش از دیده خودبین منست

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۰۶ - تتبع خواجهاگر چه پیر مغانم پیاله داد به دست
  2. شمارهٔ ۱۰۷ - مخترعآمد بهار دلکش و گل‌های تر شکفت
  3. شمارهٔ ۱۰۸ - تتبع شیخنیست یکدل کز جفای چشم او بیمار نیست
  4. شمارهٔ ۱۰۹ - تتبع بعضی یارانتنم از رنج در بیچارگی سوخت
  5. شمارهٔ ۱۱۰ - ایضا لهگاه خندیدن لبت آب حیات و قند ریخت
  6. شمارهٔ ۱۱۱ - تتبع مخدومیباز در دیر مغان عربده مستانست
  7. شمارهٔ ۱۱۲ - تتبع مخدومیخط بر فراز لعل تو از مشک ناب چیست؟
  8. شمارهٔ ۱۱۳ - تتبع شیخباشدم خرمی از هر چه درین عالم ازوست
همه‌ی غزلیات ←

امیرعلیشیر نوایی درباره‌ی امیرعلیشیر نوایی

میرنظام‌الدین علی‌شیر نوایی (زادهٔ ۸۴۴ ه‍.ق در هرات - درگذشتهٔ ۹۰۶ ه‍.ق) شاعر، دانشمند و سیاستمدار برجسته روزگار فرمانروایی تیموریان و معاصر سلطان حسین بایقرا (۸۴۴ – ۹۱۱ ه‍.ق) بوده است. او مردی نیکوصفت و دانشمند و شاعر بوده اشعار بسیاری به دو زبان فارسی و جغتایی دارد؛ به همین جهت مشهور به «ذواللسانین» بود. تخلص او در...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.