فلکی شروانی
شمارهٔ ۱
بد دوش چه، راز، با که، با یار مرا
پنهان ز که، از خصم، چه انکار مرا
داد از چه، ز لب، بوسه بسیار مرا
برد از چه، ز دل، بد آنچه تیمار مرا
فلکی شروانی
ادامه‌ی رباعیات
- شمارهٔ ۳در ظلمت هجرت ای بت آب صفات
- شمارهٔ ۴تا خاطر من دست چپ از راست شناخت
- شمارهٔ ۵دیدار تو اصل نیک پیوندیهاست
- شمارهٔ ۶گر خصم تو را فلک غروری بدهد
- شمارهٔ ۷چون دست نمی رسد به سودای امید
- شمارهٔ ۸تا گشت رخت روشنی اندوز از روز
- شمارهٔ ۹کوشیدم و دُردِ دَرد تو نوشیدم
- شمارهٔ ۱۰در آرزوی یافتن کام از تو
درباره‌ی فلکی شروانی
ابو النظام محمد فلکی شروانی (زاده تقریباً ۵۰۱ ه، درگذشته ۵۴۰ ه) شاعر پارسی‌گوی ایرانی از قرن ششم هجری است. وفات او به نقل تقی‌الدین کاشی در ۵۸۷ هجری قمری و به گفتهٔ بعضی در ۵۷۷ هجری قمری بوده‌است. نام او به روایت اکثر تذکره‌نویسان محمد و لقبش نجم‌الدین یا افصح‌الدین می‌باشد و «فلکی » از آن روی تخلص میکرد که در اوایل ع...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.