بابافغانی
شمارهٔ ۲
تا چند بنفس خویش بیداد کنیم
خود را بزوال عقل دلشاد کنیم
نخلی که بدان بهشت سر سبز شود
از پا فگنیم و دوزخ آباد کنیم
بابافغانی
ادامه‌ی رباعیات
- شمارهٔ ۴در لوح عدم نهان بود نقش وجود
- شمارهٔ ۵من کیستم آتش بدل افروخته یی
- شمارهٔ ۶روزیکه فلک بکشت ما داس نهد
- شمارهٔ ۷آنم که نه آب در دلم جسته نه تاب
- شمارهٔ ۸ای با همه در میان وادی با همه یار
- شمارهٔ ۹تا جان ترا فنا میسر نشود
- شمارهٔ ۱۰آن قوم که اسرار ازل بنهفتند
- شمارهٔ ۱۱وقتست که رنگریزی تاک کنند
درباره‌ی بابافغانی
بابا فغانی شیرازی از آخرین شاعران سبک عراقی در سدهٔ نهم هجری بود که برخی او را از پیشگامان سبک هندی و به ویژه سبک وقوع در شعر فارسی می‌دانند. و در جوانی به هرات سفر کرد و به ملاقات جامی رسید. از طریق او با عرفان آشنا شد. پس از چندی به آذربایجان و سپس به خراسان و فسا رفت و در آخر در طوس ساکن شد. در سال آخر عمر از میگسار...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.