پرش به محتوای اصلی
بابافغانی بابافغانی

رباعیات

شمارهٔ ۷

آنم که نه آب در دلم جسته نه تاب

وز باده فتاده مست بر خاک خراب

گر لطف تو دستگیر گردد گذرم

چون شعله از آتش و چو ماهی از آب

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۹تا جان ترا فنا میسر نشود
  2. شمارهٔ ۱۰آن قوم که اسرار ازل بنهفتند
  3. شمارهٔ ۱۱وقتست که رنگریزی تاک کنند
  4. شمارهٔ ۱۲منت که رسیدیم بکام دل ازو
  5. شمارهٔ ۱۳ساقی قدحی که از میان خواهم رفت
  6. شمارهٔ ۱۴افسوس که آتشم ببیهوده فسرد
  7. شمارهٔ ۱۵هر دم چو فلک بوضع دیگر گردد
  8. شمارهٔ ۱۶تا از نظرم نهفته یی همچو پری
همه‌ی رباعیات ←

بابافغانی درباره‌ی بابافغانی

بابا فغانی شیرازی از آخرین شاعران سبک عراقی در سدهٔ نهم هجری بود که برخی او را از پیشگامان سبک هندی و به ویژه سبک وقوع در شعر فارسی می‌دانند. و در جوانی به هرات سفر کرد و به ملاقات جامی رسید. از طریق او با عرفان آشنا شد. پس از چندی به آذربایجان و سپس به خراسان و فسا رفت و در آخر در طوس ساکن شد. در سال آخر عمر از میگسار...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.