بابافغانی
شمارهٔ ۲
همه شب گرد شمع خویش بی‌پروانه می‌گردم
رخ چون ماه او می‌بینم و دیوانه می‌گردم
بابافغانی
ادامه‌ی مفردات
- شمارهٔ ۴دارم دل گرم و دم تقریر ندارم
- شمارهٔ ۵اگر عکس تو افتد ای صنم در پرده مستان را
- شمارهٔ ۶دمی کز تن جدا سازد سرم تیغ جفای تو
- شمارهٔ ۷در دل من گر دمی آن ماه منزل می‌کند
- شمارهٔ ۸تو در خوابی و من گرد سرت در ناله و زاری
- شمارهٔ ۹هر نفست با کسی شوخی و بی باکیست
- شمارهٔ ۱۰هرکه دارد در دهان چون غنچهٔ سیراب زر
- شمارهٔ ۱۱بود بیجان آینه از هجر روی روشنش
درباره‌ی بابافغانی
بابا فغانی شیرازی از آخرین شاعران سبک عراقی در سدهٔ نهم هجری بود که برخی او را از پیشگامان سبک هندی و به ویژه سبک وقوع در شعر فارسی می‌دانند. و در جوانی به هرات سفر کرد و به ملاقات جامی رسید. از طریق او با عرفان آشنا شد. پس از چندی به آذربایجان و سپس به خراسان و فسا رفت و در آخر در طوس ساکن شد. در سال آخر عمر از میگسار...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.