پرش به محتوای اصلی
میرزاده عشقی میرزاده عشقی

مثنویات

شمارهٔ ۲ - ابله ترین حیوانات

«بوآلو»، شاعر گویای مغرب

حکیم بخرد دانای مغرب

در این نکته چه خوش گفت این سخن را

که بس خوش آمد از این نکته من را:

که اندر چارپایان چرایی

و یا ماهی و مرغان هوایی

ز هر تیره گروه نسل حیوان

ندیدم ابلهی مانند انسان

ادامه‌ی مثنویات

  1. شمارهٔ ۴ - در صفحه غرببهارا به پاییز ما، دیده دوز
  2. شمارهٔ ۵ - در بزرگداشت فردوسیاین شنیدستم که عیسی، مرده‌ای را زنده کرد
  3. شمارهٔ ۶ - در ذم ناصر ندامانیآنکو نموده است: استیضاح از جهان
  4. شمارهٔ ۷ - گلهای پژمردهخری از گلستان باغی گذشت
  5. شمارهٔ ۸ - نطق لرد معروف!به لندن کرد نطقی، لرد معروف
  6. شمارهٔ ۹ - در نکوهش نوع بشربه پندار دانای مغرب‌زمین
  7. شمارهٔ ۱۰ - نامه منظوممرحبا ای (کوهی) نیکو نهاد
  8. شمارهٔ ۱۱ - در هجو ضیاء الواعظینچراغ الذاکرین، آن مرد جیغو
همه‌ی مثنویات ←

میرزاده عشقی درباره‌ی میرزاده عشقی

سیدمحمدرضا کردستانی معروف به میرزاده عشقی (زادهٔ ۲۰ آذر ۱۲۷۳ در همدان – ترور در ۱۲ تیر ۱۳۰۳ در تهران) شاعر، روزنامه‌نگار، نویسنده و نمایشنامه‌نویس ایرانی دوره مشروطیّت و مدیر نشریهٔ قرن بیستم بود. وی با وجود طول عمر کوتاهش از جمله مهم‌ترین شاعران عصر مشروطه به‌شمار می‌رود که از عنصر هویت ملی در جهت ایجاد انگیزه و آگاهی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.