پرش به محتوای اصلی
میرزاده عشقی میرزاده عشقی

مقطعات

شمارهٔ ۱۲ - سایه مرد

مر تو را ای مرد! زن خوش سایه است

لاجرم: چون سایه، اقبالت کند

هر چه دنبالش کنی، بگریزد او

هر چه بگریزی تو، دنبالت کند

ادامه‌ی مقطعات

  1. شمارهٔ ۱۴ - دو بیت از یک غزلعشقی به خدا همان که می گفت: خدای:
  2. شمارهٔ ۱۵ - عید قربانمرا عزاست نه عید! این چه عید قربان است؟
  3. شمارهٔ ۱۶ - افتخار شاعرسوگند به مردی، ار پی زر گردم
  4. شمارهٔ ۱۷ - گردون مندل پر خون من را کس ندارد
  5. شمارهٔ ۱۸ - لزوم انقلاباین ملک، یک انقلاب می خواهد و بس
  6. شمارهٔ ۱۹ - مناعت طبعمرا اگر زر و سیم و ثروت دنیا؟
  7. شمارهٔ ۲۰ - نام نیکمن این پیری! جوانی را نخواهم
  8. شمارهٔ ۲۱ - نمایندگان ریاکاررند شیادی که دارایی وی
همه‌ی مقطعات ←

میرزاده عشقی درباره‌ی میرزاده عشقی

سیدمحمدرضا کردستانی معروف به میرزاده عشقی (زادهٔ ۲۰ آذر ۱۲۷۳ در همدان – ترور در ۱۲ تیر ۱۳۰۳ در تهران) شاعر، روزنامه‌نگار، نویسنده و نمایشنامه‌نویس ایرانی دوره مشروطیّت و مدیر نشریهٔ قرن بیستم بود. وی با وجود طول عمر کوتاهش از جمله مهم‌ترین شاعران عصر مشروطه به‌شمار می‌رود که از عنصر هویت ملی در جهت ایجاد انگیزه و آگاهی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.