پرش به محتوای اصلی
عراقی عراقی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۷۶

یاری که نکو بخشد و بد بخشاید

گر ناز کند و گر نوازد شاید

روی تو نکوست، من بدانم خوشدل

کز روی نکو به جز نکویی ناید

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۷۸این عمر، که برده‌ای تو بی‌یار بسر
  2. رباعی شمارهٔ ۷۹افتاد مرا با سر زلفین تو کار
  3. رباعی شمارهٔ ۸۰اندیشهٔ عشقت دم سرد آرد بار
  4. رباعی شمارهٔ ۸۱در واقعهٔ مشکل ایام نگر
  5. رباعی شمارهٔ ۸۲ای در طلب تو عالمی در شر و شور
  6. رباعی شمارهٔ ۸۳اندر همه عمر خود شبی وقت نماز
  7. رباعی شمارهٔ ۸۴دل ز آرزوی تو بی‌قرار است هنوز
  8. رباعی شمارهٔ ۸۵بیزار شد از من شکسته همه کس
همه‌ی رباعیات ←

عراقی درباره‌ی عراقی

شیخ فخرالّدین ابراهیم بن بزرگمهر متخلص به عراقی، عارف نامی و شاعر بلندآوازهٔ ایرانی، در اوایل قرن هفتم هجری در دهی در اطراف همدان به دنیا آمد. پس از تحصیل علوم و فنون و کسب دانش، برای ادامه تحصیل به همدان رفت. سپس با جمعی از دراویش رهسپار هندوستان شد و به خدمت شیخ بهاءالدین زکریا درآمد و بعد از مدتی با دختر او ازدواج...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.