پرش به محتوای اصلی
ابن یمین ابن یمین

رباعیات

شمارهٔ ۶۱۷

آن بت که بود رخش بهارو باغی

بر چهره نهاد چشم زخمش داغی

آن داغ سیاه بر سپیدی رخش

چون بر گل تر نشسته دیدم زاغی

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۶۱۹ایدل ز پی حطام دنیای دنی
  2. شمارهٔ ۶۲۰از عمر ترا امید بر خور داری
  3. شمارهٔ ۶۲۱ایگوهر پاک از کدامین کانی
  4. شمارهٔ ۶۲۲در صورت ما جمال خود می‌بینی
  5. شمارهٔ ۶۲۳از حال من آگهی تو ای بار خدای
  6. شمارهٔ ۶۲۴آن نور که کونین بیاراست توئی
  7. شمارهٔ ۶۲۵از درد دلم اگر خبر داشته‌ای
  8. شمارهٔ ۶۲۶آمد ز چمن باد صبا مشکین بوی
همه‌ی رباعیات ←

ابن یمین درباره‌ی ابن یمین

امیر فخرالدین محمود بن امیر یمین‌الدین طُغْرایی فَریومَدی (زادۀ ۶۸۵ هجری قمری در فریومد از توابع سبزوار، درگذشتۀ ۷۶۹ هجری قمری) فیلسوف و شاعر قطعه‌سرای ایرانی است. پدرش امیر یمین‌الدین، مردی ادیب و شاعر بود که در زمان سلطان محمد خدابنده می‌زیست و در دستگاه امیران خراسان، به شغل دفتری و طُغْرانویسی اشتغال داشت و ظاهراً...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.