پرش به محتوای اصلی
ابن یمین ابن یمین

رباعیات

شمارهٔ ۳۰۷

هر کو در جود و مکرمت بسته بود

جز خار مدانش ار چه گلدسته بود

هیزم بود آنشاخ که بر می نهد

ورچه ز درخت بارور رسته بود

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۳۰۹دانی بچه ماند ای بت حور نژاد
  2. شمارهٔ ۳۱۰گفتم بتو هیچ آگهی میاید
  3. شمارهٔ ۳۱۱زلفت که دلم بسته بموئی دارد
  4. شمارهٔ ۳۱۲گفتم بدل ار چه وقت گفتار نبود
  5. شمارهٔ ۳۱۳گل از پی خرده ئی که از خرقه نمود
  6. شمارهٔ ۳۱۴رفتند و رویم و هر که آید برود
  7. شمارهٔ ۳۱۵نیک و بد این جهان فانی گذرد
  8. شمارهٔ ۳۱۶زان پیش که این گنبد دوار نبود
همه‌ی رباعیات ←

ابن یمین درباره‌ی ابن یمین

امیر فخرالدین محمود بن امیر یمین‌الدین طُغْرایی فَریومَدی (زادۀ ۶۸۵ هجری قمری در فریومد از توابع سبزوار، درگذشتۀ ۷۶۹ هجری قمری) فیلسوف و شاعر قطعه‌سرای ایرانی است. پدرش امیر یمین‌الدین، مردی ادیب و شاعر بود که در زمان سلطان محمد خدابنده می‌زیست و در دستگاه امیران خراسان، به شغل دفتری و طُغْرانویسی اشتغال داشت و ظاهراً...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.