پرش به محتوای اصلی
ابن یمین ابن یمین

رباعیات

شمارهٔ ۲۹۹

هر کو ز هوا در آتش می افتاد

بر پیکر خاکی در ادبار گشاد

از دختر رزمجوی آب رخ خویش

کو همچو تو صد هزار دا دست بباد

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۳۰۱گفتند که از برگ گلش خار دمید
  2. شمارهٔ ۳۰۲در ابر فنا ماه چگل پنهان شد
  3. شمارهٔ ۳۰۳هر فتنه که بر سرم کنون می‌آید
  4. شمارهٔ ۳۰۴گفت آنکه مرا دید ز طاعات بعید
  5. شمارهٔ ۳۰۵ملهم چو نعیم این جهان فانی دید
  6. شمارهٔ ۳۰۶هر کس که نصیحت بر او خوار بود
  7. شمارهٔ ۳۰۷هر کو در جود و مکرمت بسته بود
  8. شمارهٔ ۳۰۸شادانکه دلش بغور کاری بیناد
همه‌ی رباعیات ←

ابن یمین درباره‌ی ابن یمین

امیر فخرالدین محمود بن امیر یمین‌الدین طُغْرایی فَریومَدی (زادۀ ۶۸۵ هجری قمری در فریومد از توابع سبزوار، درگذشتۀ ۷۶۹ هجری قمری) فیلسوف و شاعر قطعه‌سرای ایرانی است. پدرش امیر یمین‌الدین، مردی ادیب و شاعر بود که در زمان سلطان محمد خدابنده می‌زیست و در دستگاه امیران خراسان، به شغل دفتری و طُغْرانویسی اشتغال داشت و ظاهراً...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.