پرش به محتوای اصلی
ابن یمین ابن یمین

رباعیات

شمارهٔ ۲۹۷

یارم چو بباغ وصل خود بار نداد

زان شاخ امید دل من بار نداد

امسال همان کلاته خوش هست ز چیست

یک شکر ازان لعل شکر بار نداد

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۲۹۹هر کو ز هوا در آتش می افتاد
  2. شمارهٔ ۳۰۰محمود طبیب چون بطب دست گشود
  3. شمارهٔ ۳۰۱گفتند که از برگ گلش خار دمید
  4. شمارهٔ ۳۰۲در ابر فنا ماه چگل پنهان شد
  5. شمارهٔ ۳۰۳هر فتنه که بر سرم کنون می‌آید
  6. شمارهٔ ۳۰۴گفت آنکه مرا دید ز طاعات بعید
  7. شمارهٔ ۳۰۵ملهم چو نعیم این جهان فانی دید
  8. شمارهٔ ۳۰۶هر کس که نصیحت بر او خوار بود
همه‌ی رباعیات ←

ابن یمین درباره‌ی ابن یمین

امیر فخرالدین محمود بن امیر یمین‌الدین طُغْرایی فَریومَدی (زادۀ ۶۸۵ هجری قمری در فریومد از توابع سبزوار، درگذشتۀ ۷۶۹ هجری قمری) فیلسوف و شاعر قطعه‌سرای ایرانی است. پدرش امیر یمین‌الدین، مردی ادیب و شاعر بود که در زمان سلطان محمد خدابنده می‌زیست و در دستگاه امیران خراسان، به شغل دفتری و طُغْرانویسی اشتغال داشت و ظاهراً...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.