پرش به محتوای اصلی
ابن یمین ابن یمین

رباعیات

شمارهٔ ۲۹۳

هرگز فلکم زیاد می نگذارد

هر دم بغمی تازه ترم بسپارد

نزد فلک ستمگرم عیبی نیست

جز آنکه مرا اهل هنر پندارد

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۲۹۵هرگز بمراد من فلک دور نکرد
  2. شمارهٔ ۲۹۶نفسیست مرا که تشنگیش ار بکشد
  3. شمارهٔ ۲۹۷یارم چو بباغ وصل خود بار نداد
  4. شمارهٔ ۲۹۸شب نیست که دور از تو دلم خون نشود
  5. شمارهٔ ۲۹۹هر کو ز هوا در آتش می افتاد
  6. شمارهٔ ۳۰۰محمود طبیب چون بطب دست گشود
  7. شمارهٔ ۳۰۱گفتند که از برگ گلش خار دمید
  8. شمارهٔ ۳۰۲در ابر فنا ماه چگل پنهان شد
همه‌ی رباعیات ←

ابن یمین درباره‌ی ابن یمین

امیر فخرالدین محمود بن امیر یمین‌الدین طُغْرایی فَریومَدی (زادۀ ۶۸۵ هجری قمری در فریومد از توابع سبزوار، درگذشتۀ ۷۶۹ هجری قمری) فیلسوف و شاعر قطعه‌سرای ایرانی است. پدرش امیر یمین‌الدین، مردی ادیب و شاعر بود که در زمان سلطان محمد خدابنده می‌زیست و در دستگاه امیران خراسان، به شغل دفتری و طُغْرانویسی اشتغال داشت و ظاهراً...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.