پرش به محتوای اصلی
ابن یمین ابن یمین

رباعیات

شمارهٔ ۱۷۸

معنیت چو آنجا بگذارد صورت

در حال دگر جانت برارد صورت

وای از عدمی که صورتش پیدا شد

وانگه ز خودی که خود ندارد صورت

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۸۰هر ذره که موجود شد از مغز و ز پوست
  2. شمارهٔ ۱۸۱وقت طرب و مستی هشیارانست
  3. شمارهٔ ۱۸۲هر کس که از این عالم فانی بگذشت
  4. شمارهٔ ۱۸۳خرم دل آنک بر صبوحی آموخت
  5. شمارهٔ ۱۸۴چون از نظرم سرو سمنبر بگذشت
  6. شمارهٔ ۱۸۵جانا رخ تو ماه زر افشان منست
  7. شمارهٔ ۱۸۶چشم تو بساحری ز هاروت بهست
  8. شمارهٔ ۱۸۷در عشق تو گر سر بنهم باکی نیست
همه‌ی رباعیات ←

ابن یمین درباره‌ی ابن یمین

امیر فخرالدین محمود بن امیر یمین‌الدین طُغْرایی فَریومَدی (زادۀ ۶۸۵ هجری قمری در فریومد از توابع سبزوار، درگذشتۀ ۷۶۹ هجری قمری) فیلسوف و شاعر قطعه‌سرای ایرانی است. پدرش امیر یمین‌الدین، مردی ادیب و شاعر بود که در زمان سلطان محمد خدابنده می‌زیست و در دستگاه امیران خراسان، به شغل دفتری و طُغْرانویسی اشتغال داشت و ظاهراً...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.