پرش به محتوای اصلی
ابن یمین ابن یمین

رباعیات

شمارهٔ ۱۷۴

راحت ز طبیعت جهان مهجورست

ره سوی مراد عاقلان بس دورست

خوشتر ز عسل مخواه و شیرینتر از او

او نیز چو بنگری قی زنبورست

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۷۶جانرا بزر ارنگه توانستی داشت
  2. شمارهٔ ۱۷۷کس تیغ چو پهلوان ایران نزدست
  3. شمارهٔ ۱۷۸معنیت چو آنجا بگذارد صورت
  4. شمارهٔ ۱۷۹در پای دلت گر ز هوس خاری نیست
  5. شمارهٔ ۱۸۰هر ذره که موجود شد از مغز و ز پوست
  6. شمارهٔ ۱۸۱وقت طرب و مستی هشیارانست
  7. شمارهٔ ۱۸۲هر کس که از این عالم فانی بگذشت
  8. شمارهٔ ۱۸۳خرم دل آنک بر صبوحی آموخت
همه‌ی رباعیات ←

ابن یمین درباره‌ی ابن یمین

امیر فخرالدین محمود بن امیر یمین‌الدین طُغْرایی فَریومَدی (زادۀ ۶۸۵ هجری قمری در فریومد از توابع سبزوار، درگذشتۀ ۷۶۹ هجری قمری) فیلسوف و شاعر قطعه‌سرای ایرانی است. پدرش امیر یمین‌الدین، مردی ادیب و شاعر بود که در زمان سلطان محمد خدابنده می‌زیست و در دستگاه امیران خراسان، به شغل دفتری و طُغْرانویسی اشتغال داشت و ظاهراً...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.