پرش به محتوای اصلی
ابن یمین ابن یمین

رباعیات

شمارهٔ ۱۵۵

گیرم که بصد رسید عمریکه تر است

آخر نه که اندر پی آن روز فناست

خاک آب حیاتت چه فرو خواهد خورد

آخر بهوا چو آتشت میل چراست

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۵۷در روضه جان تاره نباتی خضرست
  2. شمارهٔ ۱۵۸دی ابن یمین صبحدمی جام بدست
  3. شمارهٔ ۱۵۹دل شاد بروی دلستان خضرست
  4. شمارهٔ ۱۶۰زلف تو که سرگشته بکردار منست
  5. شمارهٔ ۱۶۱رفتی و شکیب از دل عشاق برفت
  6. شمارهٔ ۱۶۲هر حادثه ئی که آمد از نرم و درشت
  7. شمارهٔ ۱۶۳یک غم نبود کز تو نصیب ما نیست
  8. شمارهٔ ۱۶۴عشاق ترا امید بهر وزی نیست
همه‌ی رباعیات ←

ابن یمین درباره‌ی ابن یمین

امیر فخرالدین محمود بن امیر یمین‌الدین طُغْرایی فَریومَدی (زادۀ ۶۸۵ هجری قمری در فریومد از توابع سبزوار، درگذشتۀ ۷۶۹ هجری قمری) فیلسوف و شاعر قطعه‌سرای ایرانی است. پدرش امیر یمین‌الدین، مردی ادیب و شاعر بود که در زمان سلطان محمد خدابنده می‌زیست و در دستگاه امیران خراسان، به شغل دفتری و طُغْرانویسی اشتغال داشت و ظاهراً...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.