پرش به محتوای اصلی
ابن یمین ابن یمین

رباعیات

شمارهٔ ۱۵۰

گردون که سوی سفله و دونش نظرست

منگر تو بدو که سخت بی پا و سرست

آخر فلکا چه دور داری که در او

هر جام تو ناگوار تر از دگرست

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۵۲گفتم دل من گرچه که غرق خونست
  2. شمارهٔ ۱۵۳در عهد تو گلزار ثنا مدروس است
  3. شمارهٔ ۱۵۴سلطان گل ار چه با بسی برگ و نواست
  4. شمارهٔ ۱۵۵گیرم که بصد رسید عمریکه تر است
  5. شمارهٔ ۱۵۶خوش باش دمی که زندگانی باقیست
  6. شمارهٔ ۱۵۷در روضه جان تاره نباتی خضرست
  7. شمارهٔ ۱۵۸دی ابن یمین صبحدمی جام بدست
  8. شمارهٔ ۱۵۹دل شاد بروی دلستان خضرست
همه‌ی رباعیات ←

ابن یمین درباره‌ی ابن یمین

امیر فخرالدین محمود بن امیر یمین‌الدین طُغْرایی فَریومَدی (زادۀ ۶۸۵ هجری قمری در فریومد از توابع سبزوار، درگذشتۀ ۷۶۹ هجری قمری) فیلسوف و شاعر قطعه‌سرای ایرانی است. پدرش امیر یمین‌الدین، مردی ادیب و شاعر بود که در زمان سلطان محمد خدابنده می‌زیست و در دستگاه امیران خراسان، به شغل دفتری و طُغْرانویسی اشتغال داشت و ظاهراً...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.