پرش به محتوای اصلی
ابن یمین ابن یمین

قطعات

شمارهٔ ٣۵١

من ابن یمینم که چون طبع من

سخن را بدانش اساسی کند

نرانم سخن آنچنان گر کسی

که خواند دلم زو هراسی کند

اگر سامری بیند این ساحری

سخن وقف بر لا مساسی کند

ندارد ز شعرم کسی آگهی

که بر شعر غیرش قیاسی کند

من آنلحظه رنجم ز اشعار خویش

که تحسین آن ناشناسی کند

ادامه‌ی قطعات

  1. شمارهٔ ٣۵٣منه بر جهان دل که معشوق تست
  2. شمارهٔ ٣۵۴مرد باید بهر کجا باشد
  3. شمارهٔ ٣۵۵مرد فرزانه کز قضا ترسد
  4. شمارهٔ ٣۵۶محیط و مرکز افضال زین ملت و دین
  5. شمارهٔ ٣۵٧مکن هرگز ستم بر زیر دستان
  6. شمارهٔ ٣۵٨مرد باید که در جهان خود را
  7. شمارهٔ ٣۵٩مرا از هر چه در عالم هنر هست
  8. شمارهٔ ٣۶٠مرد آزاده به گیتی نکند میل دو چیز
همه‌ی قطعات ←

ابن یمین درباره‌ی ابن یمین

امیر فخرالدین محمود بن امیر یمین‌الدین طُغْرایی فَریومَدی (زادۀ ۶۸۵ هجری قمری در فریومد از توابع سبزوار، درگذشتۀ ۷۶۹ هجری قمری) فیلسوف و شاعر قطعه‌سرای ایرانی است. پدرش امیر یمین‌الدین، مردی ادیب و شاعر بود که در زمان سلطان محمد خدابنده می‌زیست و در دستگاه امیران خراسان، به شغل دفتری و طُغْرانویسی اشتغال داشت و ظاهراً...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.