پرش به محتوای اصلی
ابن یمین ابن یمین

قطعات

شمارهٔ ٣۵٠

مرد دنیا طلب از غایت نادانی خویش

ببرد با خود از اینجا چو رود سوزی چند

من از آن رندم و قلاش که ناخوش بروم

از مقامی که در او دم زده ام روزی چند

هر که میراث مرا بیند ازین پس گوید

داد بر وارث خود ابن یمین گوزی چند

ادامه‌ی قطعات

  1. شمارهٔ ٣۵٢مرا دوستی کو که با دشمنم
  2. شمارهٔ ٣۵٣منه بر جهان دل که معشوق تست
  3. شمارهٔ ٣۵۴مرد باید بهر کجا باشد
  4. شمارهٔ ٣۵۵مرد فرزانه کز قضا ترسد
  5. شمارهٔ ٣۵۶محیط و مرکز افضال زین ملت و دین
  6. شمارهٔ ٣۵٧مکن هرگز ستم بر زیر دستان
  7. شمارهٔ ٣۵٨مرد باید که در جهان خود را
  8. شمارهٔ ٣۵٩مرا از هر چه در عالم هنر هست
همه‌ی قطعات ←

ابن یمین درباره‌ی ابن یمین

امیر فخرالدین محمود بن امیر یمین‌الدین طُغْرایی فَریومَدی (زادۀ ۶۸۵ هجری قمری در فریومد از توابع سبزوار، درگذشتۀ ۷۶۹ هجری قمری) فیلسوف و شاعر قطعه‌سرای ایرانی است. پدرش امیر یمین‌الدین، مردی ادیب و شاعر بود که در زمان سلطان محمد خدابنده می‌زیست و در دستگاه امیران خراسان، به شغل دفتری و طُغْرانویسی اشتغال داشت و ظاهراً...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.