پرش به محتوای اصلی
نجم‌الدین رازی

رباعیات

شمارهٔ ۳۱

عشاق که آفتاب عالم‌تابند

در دیده کشند خاک من گر یابند

شد دشمن من ز جهل آن مشتی دون

چون شب‌پرگان که دشمن آفتابند

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۳۳در خوشه مگر سر کشیئی می دیدند
  2. شمارهٔ ۳۴عشاق که ماه عالم جاویدند
  3. شمارهٔ ۳۵مردان رهش زنده به جانی دگرند
  4. شمارهٔ ۳۶دل قبلهٔ جان جمال روی تو کند
  5. شمارهٔ ۳۷درد دل خسته دردمندان دانند
  6. شمارهٔ ۳۸ای دل این ره به قیل و قالت ندهند
  7. شمارهٔ ۳۹آن روز که دوختی مرا دلق وجود
  8. شمارهٔ ۴۰خوی سبعی ز نفست ار باز شود
همه‌ی رباعیات ←

درباره‌ی نجم‌الدین رازی

نجم‌الدین رازی با نام کامل‌ترِ ابوبکرْ عبدالله بن محمد بن شاهوار بن انوشیروان الرازی (زادهٔ ۵۷۳ هجری قمری، کشته شده در جنگ با مغولان در ۶۵۴ هجری قمری)، همچنین مشهور به نجم‌الدین دایه یا نجم رازی، از چهره‌های تأثیرگذار و مطرح در تاریخ تصوف در ایران و جهان اسلام است. رسالهٔ عشق و عقل وی (معیار الصدق فی مصداق العشق) از ر...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.