پرش به محتوای اصلی
نجم‌الدین رازی

رباعیات

شمارهٔ ۲۷

در عشق تو شادی و غمم هیچ نماند

با وصل تو سور و ماتمم هیچ نماند

یک نور تجلی توام کرد چنان

کز نیک و بد و بیش و کمم هیچ نماند

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۲۹صحرا به گل و لاله بیاراسته‌اند
  2. شمارهٔ ۳۰عشاق تو از الست مست آمده اند
  3. شمارهٔ ۳۱عشاق که آفتاب عالم‌تابند
  4. شمارهٔ ۳۲ز آن پیش که نور بر ثریا بستند
  5. شمارهٔ ۳۳در خوشه مگر سر کشیئی می دیدند
  6. شمارهٔ ۳۴عشاق که ماه عالم جاویدند
  7. شمارهٔ ۳۵مردان رهش زنده به جانی دگرند
  8. شمارهٔ ۳۶دل قبلهٔ جان جمال روی تو کند
همه‌ی رباعیات ←

درباره‌ی نجم‌الدین رازی

نجم‌الدین رازی با نام کامل‌ترِ ابوبکرْ عبدالله بن محمد بن شاهوار بن انوشیروان الرازی (زادهٔ ۵۷۳ هجری قمری، کشته شده در جنگ با مغولان در ۶۵۴ هجری قمری)، همچنین مشهور به نجم‌الدین دایه یا نجم رازی، از چهره‌های تأثیرگذار و مطرح در تاریخ تصوف در ایران و جهان اسلام است. رسالهٔ عشق و عقل وی (معیار الصدق فی مصداق العشق) از ر...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.