مجیرالدین بیلقانی
شمارهٔ ۸۷
برخاست دلم تا دگری بگزیند
گفتم بنشین که یار از من بیند
آمد غم تو گفت بدو بنمایم
برخاستنی که تا زید ننشیند
مجیرالدین بیلقانی
ادامه‌ی رباعیات
- شمارهٔ ۸۹یاد تو چو جان در دل من بنشیند
- شمارهٔ ۹۰ای دل طمع از جفاپرستی بردار
- شمارهٔ ۹۱جانم به سر زلف مشوش بگذار
- شمارهٔ ۹۲ای از غم هجران تو ای طرفه نگار
- شمارهٔ ۹۳یارم سخن عشوه نهاد اندر بار
- شمارهٔ ۹۴یک تیر جفا نماند کان زیبا یار
- شمارهٔ ۹۵با من چو گل ار شبی بپیوندد یار
- شمارهٔ ۹۶ای دل ز ره دراز می آید یار
درباره‌ی مجیرالدین بیلقانی
ابوالمکارم مجیرالدین مجیرالدین بَیلَقانی از مردم بَیلَقان (از توابع شروان و امروزه واقع در کشور آذربایجان) و از شاعران معروف و زباناور در قرن ششم هجری و از شاگردان خاقانی است که به زودی به پایهٔ استاد خود در سخن نزدیک شد و دست به معارضهٔ او زد و استاد را هجو کرد. لقب شاعری وی که ظاهراً مأخوذ از لقب یا اسم او بوده است...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.