فقرۀ ۷۹

ادامه‌ی ارمغان بهار

1. فقرۀ ۸۱دادار باش که گروزمانی (‌ملکوتی‌) شوی.
2. فقرۀ ۸۲زن کسان مفریب‌، چه به روان ‌گناه گران بود.
3. فقرۀ ۸۳خرد بوده (‌پست و بی‌اصل‌) واپیشوار (‌؟‌) مردم را نگاه مدار (‌تفقد و احسان مکن‌) چه ترا سپاس نخواهد داشت‌.
4. فقرۀ ۸۴خشم وکین را، روان خویش تباه مساز.
5. فقرۀ ۸۵به گفتار و کردار چرب و نماز بر (گرم و متواضع باش‌) چه از نماز بردن پشت به‌نشکند و از چرب پرسیدن دهان گنده نشود.
6. فقرۀ ۸۶فرتم سخن (‌سخن عالی‌) به دشچهر (‌بدذات‌) مگوی.
7. فقرۀ ۸۷چون به‌ انجمن خواهی نشست نزدیک‌ مردم دژآگاه منشین که تو نیز دژآگاه نباشی.
8. فقرۀ ۸۸به انجمن سور، هر جای که نشینی بجای برتری‌ منشین کت از آن جای نیاهنجند و به جای فروتر نشانند.