ملک‌الشعرا بهار
شمارهٔ ۱۴۸ - و نیز در هجو بها نامی
زین بیش بها مجوی آزردن من
دینی مفکن زهجو برگردن من
تو هجوی و من تو را فزون خواهم کرد
اینست طریقه هجاکردن من
ملک‌الشعرا بهار
ادامه‌ی قطعات
- شمارهٔ ۱۵۰ - شکایت از بچه‌هافکر مرا سخت مشون کند
- شمارهٔ ۱۵۱ - دریغ و آه امیندریغ و درد که در عین نیکخواهی و مهر
- شمارهٔ ۱۵۲ - تاریخ تونل راه لرستانبه عهد پهلوی شاه جوانبخت
- شمارهٔ ۱۵۳ - در مرثیه و تاریخ فوت ملک‌الشعرا صبوریگفتم به دل چرا طربت شد بدل به غم
- شمارهٔ ۱۵۴ - نی و بلوطبا نی گفتا بلوط شرمت باد
- شمارهٔ ۱۵۵ - در سفر استعلاجی سوییس گفته استتا هست همی خوریم باده
- شمارهٔ ۱۵۶ - در عزل ناصرالدین میرزا و نصب کامران میرزا به ایالت خراساناز چاه عموی شه اگر جست خراسان
- شمارهٔ ۱۵۷ - خطاب به محمدعلی شاه که قشون روس را به داخلهٔ کشور دعوت کرده بودپادشاها نصیحتم شنو
درباره‌ی ملک‌الشعرا بهار
محمدتقی بهار ملقب به ملک‌الشعراء بهار، شاعر، ادیب، سیاستمدار و روزنامه‌نگار ایرانی است. او در سال ۱۲۶۳ هجری شمسی در مشهد متولد شد. مقدمات و ادبیات فارسی را نزد پدر خود ملک‌الشعراء صبوری آموخت و برای تکمیل معلومات عربی و فارسی به محضر «ادیب نیشابوری» رفت. بعد از فوت پدر، ملک‌الشعرای دربار مظفرالدین‌شاه شد. او شش دوره نم...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.