ملک‌الشعرا بهار
شمارهٔ ۱۲۸
ز خوبرویان بر من همی گذشت ستم
از آن زمان که پدر برد درد بستانم
به کام من شد از آن روزگار، تلخی عشق
که برد مادر در کام تلخ پستانم
ملک‌الشعرا بهار
ادامه‌ی قطعات
- شمارهٔ ۱۳۰ - آش کشکچندکار سخت و مشکل را برایت بشمرم
- شمارهٔ ۱۳۱ - در پیشگاه آستان قدس رضویتبارک الله از این فرخ آستان که بود
- شمارهٔ ۱۳۲ - بهشت بی‌احباب - در سویس هنگام معالجه گفته است‌دیده‌ای کس درون خلد مقیم
- شمارهٔ ۱۳۳سودهٔ سیم همی پاشد بر دشت، نسیم
- شمارهٔ ۱۳۴ - عز من قنعگفتند فروتن شو تا زر به کف آری
- شمارهٔ ۱۳۵ - تسلیت به سردار معزز حکمران بجنورد هنگامی که مادر او و مهرالسلطنه همسرش در یک زمان بدرود حیات گفتندمگِری سردار، زان که گریه و زاری
- شمارهٔ ۱۳۶ - گیو تاجرگیو تاجر نموده این اوقات
- شمارهٔ ۱۳۷ - قطعهٔ الحاقی در پاسخ فانی سمنانیفانی، کز زادن چنو سخن آرای
درباره‌ی ملک‌الشعرا بهار
محمدتقی بهار ملقب به ملک‌الشعراء بهار، شاعر، ادیب، سیاستمدار و روزنامه‌نگار ایرانی است. او در سال ۱۲۶۳ هجری شمسی در مشهد متولد شد. مقدمات و ادبیات فارسی را نزد پدر خود ملک‌الشعراء صبوری آموخت و برای تکمیل معلومات عربی و فارسی به محضر «ادیب نیشابوری» رفت. بعد از فوت پدر، ملک‌الشعرای دربار مظفرالدین‌شاه شد. او شش دوره نم...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.