پرش به محتوای اصلی
باباافضل کاشانی باباافضل کاشانی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۷۹

درویش کسی بود که نامش نبود

گامی که نهد مراد و کامش نبود

در آتش فقر اگر بسوزد شب و روز

هرگز طمع پخته و خامش نبود

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۸۱ای ذات منزهت مبرا ز وجود
  2. رباعی شمارهٔ ۸۲ای ذات تو سر دفتر اسرار وجود
  3. رباعی شمارهٔ ۸۳هر گه که دلم با غمت انباز شود
  4. رباعی شمارهٔ ۸۴تا دل ز علایق جهان حُرّ نشود
  5. رباعی شمارهٔ ۸۵از رفته قلم هیچ دگرگون نشود
  6. رباعی شمارهٔ ۸۶رو دیده بدوز تا دلت دیده شود
  7. رباعی شمارهٔ ۸۷می‌زن نفسی، کاین دم از او می‌زاید
  8. رباعی شمارهٔ ۸۸سیر آمده ای ز خویشتن می باید
همه‌ی رباعیات ←

باباافضل کاشانی درباره‌ی باباافضل کاشانی

افضل الدین محمد بن حسین بن محمد مَرَقی کاشانی معروف به بابا افضل ( زاده نیمۀ اول قرن شش، فوت حدود ۶۱۰ ه.ق.)، فیلسوف و حکیم بزرگ ایرانی است که تعداد زیادی رباعی به او نسبت داده شده است. از جزئیات زندگی او تقریباً هیچ چیز روشنی در دست نیست، بر اساس قراین در اوایل قرن هفت مقارن حملۀ سراسری چنگیز به ایران زمین، بابا افضل...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.