پرش به محتوای اصلی
باباافضل کاشانی باباافضل کاشانی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۷۷

کوتاه کنم قصه که بس مشکل بود

آرندهٔ نامه هم بس مستعجل بود

پروای نوشتن بسی نیز نداشت

دستم که گهی بر سر و گر بر دل بود

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۷۹درویش کسی بود که نامش نبود
  2. رباعی شمارهٔ ۸۰هر دیده که او عطای حق دیده بود
  3. رباعی شمارهٔ ۸۱ای ذات منزهت مبرا ز وجود
  4. رباعی شمارهٔ ۸۲ای ذات تو سر دفتر اسرار وجود
  5. رباعی شمارهٔ ۸۳هر گه که دلم با غمت انباز شود
  6. رباعی شمارهٔ ۸۴تا دل ز علایق جهان حُرّ نشود
  7. رباعی شمارهٔ ۸۵از رفته قلم هیچ دگرگون نشود
  8. رباعی شمارهٔ ۸۶رو دیده بدوز تا دلت دیده شود
همه‌ی رباعیات ←

باباافضل کاشانی درباره‌ی باباافضل کاشانی

افضل الدین محمد بن حسین بن محمد مَرَقی کاشانی معروف به بابا افضل ( زاده نیمۀ اول قرن شش، فوت حدود ۶۱۰ ه.ق.)، فیلسوف و حکیم بزرگ ایرانی است که تعداد زیادی رباعی به او نسبت داده شده است. از جزئیات زندگی او تقریباً هیچ چیز روشنی در دست نیست، بر اساس قراین در اوایل قرن هفت مقارن حملۀ سراسری چنگیز به ایران زمین، بابا افضل...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.