پرش به محتوای اصلی

ادامه‌ی باب پنجم: در بیان توحید به زبان تفرید

  1. شمارهٔ ۵با خویش همیشه عشقِ خود میبازیم
  2. شمارهٔ ۶از عالمِ بیچون به سکون باید شد
  3. شمارهٔ ۷ماییم که جز درگهِ ما درگه نیست
  4. شمارهٔ ۸ای آن که بلی گوی الست از مایی
  5. شمارهٔ ۹آن چیز کزو عالم و آدم بینم
  6. شمارهٔ ۱۰ماییم که با ما نبود هیچ روا
  7. شمارهٔ ۱۱با اینهمه اختلاف و تمییز که هست
  8. شمارهٔ ۱۲بس سرکش را کز سر مویی کُشتم
همه‌ی باب پنجم: در بیان توحید به زبان تفرید ←

عطار درباره‌ی عطار

فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینهٔ عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخورد...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.