عطار
باب پنجم: در بیان توحید به زبان تفرید
شمارهٔ ۸
ای آن که بلی گوی الست از مایی
در هر دو جهان بلند و پست از مایی
بندیش که ما ترا چو ماییم همه
به زانکه تو خویش را، چو هست از مایی
عطار
ادامه‌ی باب پنجم: در بیان توحید به زبان تفرید
- شمارهٔ ۱۰ماییم که با ما نبود هیچ روا
- شمارهٔ ۱۱با اینهمه اختلاف و تمییز که هست
- شمارهٔ ۱۲بس سرکش را کز سر مویی کُشتم
- شمارهٔ ۱۳گر هست دلی، ز عشق، دیوانه به است
درباره‌ی عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینهٔ عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخورد...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.