پرش به محتوای اصلی

ادامه‌ی باب سی و چهارم: در صفتِ آمدن معشوق

  1. شمارهٔ ۱۰دوش آمد و گفت: گِردِ اِعزاز مگرد
  2. شمارهٔ ۱۱دوش آمد و گفت: مرغِ دل عاجز نیست
  3. شمارهٔ ۱۲دوش آمد و گفت: بی یقین مینرسی
  4. شمارهٔ ۱۳دوش آمد و گفت: خویش را دشمن باش
  5. شمارهٔ ۱۴دوش آمد و گفت: «در بلا پیوستی
  6. شمارهٔ ۱۵دوش آمد و گفت: روز و شب غمناکی
  7. شمارهٔ ۱۶دوش آمد و گفت: در جنون میفکنیم
  8. شمارهٔ ۱۷دوش آمد و صبر از دلِ درویشم رفت
همه‌ی باب سی و چهارم: در صفتِ آمدن معشوق ←

عطار درباره‌ی عطار

فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینهٔ عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخورد...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.