شمارهٔ ۳۲

ادامه‌ی باب بیست و چهارم:درآنكه مرگ لازم وروی زمین خاك رفتگانست

1. شمارهٔ ۳۴هر خاک که در جهان کسی فرسوده است
2. شمارهٔ ۳۵لاله ز رخی چو ماه میبینم من
3. شمارهٔ ۳۶پیش از من و تو پیر و جوانی بودست
4. شمارهٔ ۳۷دی خاک همی نمود با من تندی
5. شمارهٔ ۳۸هر کوزه که بیخود به دهان باز نهم
6. شمارهٔ ۳۹بر بستر خاک خفتگان میبینم
7. شمارهٔ ۴۰هر سبزه و گل که از زمین بیرون رُست
8. شمارهٔ ۴۱بر فرق تو هر حادثه تیغی دگرست