شمارهٔ ۳۴

ادامه‌ی باب بیست و چهارم:درآنكه مرگ لازم وروی زمین خاك رفتگانست

1. شمارهٔ ۳۶پیش از من و تو پیر و جوانی بودست
2. شمارهٔ ۳۷دی خاک همی نمود با من تندی
3. شمارهٔ ۳۸هر کوزه که بیخود به دهان باز نهم
4. شمارهٔ ۳۹بر بستر خاک خفتگان میبینم
5. شمارهٔ ۴۰هر سبزه و گل که از زمین بیرون رُست
6. شمارهٔ ۴۱بر فرق تو هر حادثه تیغی دگرست
7. شمارهٔ ۴۲ای اهل قبور! خاک گشتید و غبار
8. شمارهٔ ۴۳از مرگ، چو آب روی دلخواهم شد