شمارهٔ ۲۷

ادامه‌ی باب هشدهم: در همّت بلند داشتن و در كار تمام بودن

1. شمارهٔ ۲۹چون تو غم بی‌شمار خود خواهی داشت
2. شمارهٔ ۳۰ای آن‌که هزارگونه سودا داری
3. شمارهٔ ۳۱از بس که غم دنیی مردار خوری
4. شمارهٔ ۳۲از دورِ فلک زیر و زبر خواهی شد
5. شمارهٔ ۳۳هرچند که دریای پرآب آمد پیش
6. شمارهٔ ۳۴کی نیک افتد تو را که بد می‌باشی؟
7. شمارهٔ ۳۵ای دوست! اگر تو دوستدار خویشی
8. شمارهٔ ۳۶اوّل قدمت، دولت انبوه مجوی