شمارهٔ ۲

ادامه‌ی باب شانزدهم: در عزلت و اندوه و درد وصبر گزیدن

1. شمارهٔ ۴تا کی هنر خویش پدیدار کنی
2. شمارهٔ ۵بد چند کنی کار نکو کن، بنشین
3. شمارهٔ ۶تا بر ره خلق مینشینی ای دل
4. شمارهٔ ۷ای دل هر دم غمی دگرگون میخور
5. شمارهٔ ۸چون درد ترا تا به ابد درمان نیست
6. شمارهٔ ۹ای دل همه چارهٔ تو بیچارگی است
7. شمارهٔ ۱۰زین شیوه که اکنون دل دیوانه گرفت
8. شمارهٔ ۱۱جانا دل من خویش به دریا انداخت