پرش به محتوای اصلی

ادامه‌ی باب چهاردهم: در ذَمّ دنیا و شكایت از روزگار غدّار

  1. شمارهٔ ۸از شعبدهٔ جهان چه برخواهد خاست
  2. شمارهٔ ۹دنیا که جوی وفا ندارد در پوست
  3. شمارهٔ ۱۰دنیا چه کنی چو بیوفا خواهد بود
  4. شمارهٔ ۱۱ای دل تَبَعِ دُنیی غدّار مشو
  5. شمارهٔ ۱۲گر هر دو جهان فی المثل انگشتری است
  6. شمارهٔ ۱۳ای دل ای دل غم جهان چند خوری
  7. شمارهٔ ۱۴چون نیست درین چاه بلا دسترسیت
  8. شمارهٔ ۱۵یک حاجت بیدلی روا مینکنند
همه‌ی باب چهاردهم: در ذَمّ دنیا و شكایت از روزگار غدّار ←

عطار درباره‌ی عطار

فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینهٔ عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخورد...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.